Był dwukrotnie ranny: ciężko 21 stycznia 1915 pod Kiralibabą w Karpatach oraz 21 czerwca 1916 pod Gruziatynem na Wołyniu. Następnie był dowódcą baonu 14 pułku strzelców II Korpusu Wschodniego, uczestnikiem bitwy pod Kaniowem. 1 marca 1918 awansowano go na stopień majora. 11 maja 1918 dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł 25 maja 1918 do Kijowa, następnie na Kubań.
Od 1 kwietnia 1919 w Armii Polskiej we Francji, następnie w Wojsku Polskim dowódca baonu. Dokonał zmiany tożsamości na Stanisław Schuster-Kruk. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej, od sierpnia jako dowódca pułku. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Po wojnie pozostał oficerem 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej w garnizonie Kraków. W latach 1923–1924 był pełniącym obowiązki dowódcy pułku. Został awansowany do stopnia pułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W tym stopniu w 1928 sprawował etatowe stanowisko dowódcy 20 pp. W Krakowie był działaczem tamtejszego klubu sportowego TS „Wisła”, którego był wiceprezesem od 1928.