Po zakończeniu wojny podjęła pracę w klinice neurologicznej u profesora Kamila Hannera w Pradze, gdzie zajęła się pracą naukową. W 1958 roku obroniła pracę kandydacką na temat neurastenii i psychoneurastenii. Przeprowadziła się do Pilzna, gdzie pełniła od 1961 do 1972 funkcję kierownika kliniki neurologicznej należącej do Wydziału Lekarskiego przy Uniwersytecie Karola w Pradze. W 1961 uzyskała też habilitację doktora nauk medycznych i prowadziła wykłady jako nauczyciel akademicki. Tytuł profesora uzyskała w kwietniu 1967 roku.
Wybór publikacji et al.: Stručný přehled učení I.P. Pavlova. (Pavlovský seminář. Sborník prací) kolektivu neurologické kliniky Karlovy univ. SZdN, Praha 1954. et al.: Tuberkulosní zánět mozkomíšních plen u dospělých. SZdN, Praha 1955. Praktické problémy neurologie. (Sborník). SZdN, Praha 1956. et al.: Nervové projevy porfyrické choroby. SZdN, Praha 1957. ze Zdenkem Mackem: Neurasthenie und Pseudoneurasthenie. Eine klinische Studie. VEB Verlag Volk und Gesundheit, Berlin 1959. Casná diagnosa v průmyslové neurologii. Metodika, patoklise a prevence. Státní zdravotnické nakl., Praha 1965. z Františkem Hůzlem: Vliv životního a pracovního prostředí na zdraví člověka. Sborník vědeckých prací. Celofakultní vědecká konference lékařské fakulty University Karlovy v Plzni ve dnech 29.-30. listopadu 1965.