W imieniu Leona Supińskiego jako Naczelnik Wydziału Personalnego organizował sądownictwo w Poznaniu zostając zastępcą ministra ds. byłej Dzielnicy Pruskiej. Za tę działalność 31 grudnia 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W okresie II Rzeczypospolitej do czerwca 1923 pełnił funkcję konsula generalnego RP w Paryżu. Z dniem 1 stycznia 1924 miał objąć stanowisko radcy legislacyjnego w ambasadzie w Kopenhadze, nominacji jednak nie przyjął. W latach 1926–1933 pracował jako notariusz w Skierniewicach. 1 stycznia 1934 został notariuszem przy Wydziale Hipotecznym Sądu Grodzkiego w Łodzi. W 1937 wybrany został do Rady Notarialnej w Warszawie.
Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w Warszawie, gdzie objął posadę notariusza Sądu Grodzkiego. W czasie powstania warszawskiego mieszkanie i kancelaria Bohdana Chełmickiego spłonęły, a on sam z żoną Jadwigą Krajewską znalazł się w obozie w Pruszkowie, a następnie w Łowiczu. Wobec braku możliwości uzyskania lokalu na biuro i mieszkania w Łodzi Chełmicki złożył prośbę o posadę w Płocku. W latach 1946–1951 pracował jako notariusz w Płocku, w latach 1946–48 będąc sędzią. W departamencie kadr Ministerstwa Sprawiedliwości zachowała się notatka z 1948 sądzi dobrze sprawy karne.