Budowa thumb|left|Rodzina mamutów w trakcie chodu. Rekonstrukcja z 1909 autorstwa Knighta, bazująca na okazie z Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej, rozmieszczenie futra jest czysto hipotetyczne Samce miały zazwyczaj 3,6–3,9 m wysokości w kłębie (rekordowe osobniki dochodziły do 4,5–4,7 m). Ważyły zwykle 8–12 ton (maks. do 15–17 t). Był nieco mniejszy niż reprezentanci wcześniejszych gatunków mamutów – mamuta południowego i mamuta stepowego, był zaś większy od mamuta włochatego i współczesnego słonia afrykańskiego, osiągających zwykle 2,8–3,2 m wysokości. Samce były ogólnie większe i bardziej potężne. Do identyfikacji płci najlepiej wykorzystać obręcz miedniczną, jako że jej dolne ograniczenie, tworzące kanał rodny, jest u samic zawsze szersze niż u samców. Jak i inne mamuty, mamut kolumbijski miał wysoką głowę o pojedynczym sklepieniu i opadający ku tyłowi grzbiet o wysokim garbie nad ramionami, tworzonym przez wyrostki kolczyste kręgów grzbietowych, stopniowe coraz krótsze w kierunku od przodu ku tyłowi. Osobniki młodociane miały natomiast wypukłe grzbiety, jak współczesne słonie indyjskie. Przednia część szczęk i żuchwy była krótka, głęboka, szew żuchwy był zaokrąglony, a wyrostek dziobiasty sterczał poniżej powierzchni trzonowców.