Przez ponad osiem stuleci był przechowywany w skarbcu katedry bazylejskiej, funkcjonował zarówno jako relikwiarz per se, ponadto krzyż ołtarzowy i procesyjny. Po kanonizacji Henryka II włożono do niego relikwie świętego cesarza. W XV wieku zabytek został gruntownie odnowiony, wykonano na nowo z pozłacanego srebra odwrocie, zachowując jedynie oryginalną część przednią. Z XVI stulecia pochodzi wzmianka, iż w krzyżu umieszczono relikwie Krwi Pańskiej (crucem preciosorem in qua sanguinis miraculosi reliquie sunt reconditi).
Po kasacji skarbca w 1833 roku, trzy lata później drogą sprzedaży na aukcji w Liestal trafił do rąk pruskich Hohenzollernów. Nabywcą był książę Karol (1803-1883) który wzbogacił tym dziełem zbrojownię berlińskiego pałacu przy Wilhelmplatz, następnie relikwiarz został przeniesiony do zamku Glienicke k. Poczdamu. Ostatecznie z inicjatywy księcia Fryderyka Leopolda (1865-1931) został przekazany do zbiorów muzealnych. Od 1917 znajduje się w zbiorach Kunstgewerbemuseum, którego obecna siedziba mieści się na Kulturforum w Berlinie.