Po wybuchu II wojny światowej 6 września 1939 został zmobilizowany do Wojska Polskiego. Brał udział w kampanii wrześniowej na stanowisku dowódcy działu artylerii przeciwlotniczej. Skierowany do DOK X w Przemyślu uczestniczył w walkach w rejonie tego miasta, a po 12 września Lwowa i Złoczowa, służąc artylerii przeciwlotniczej do 18 września 1939. Po agresji ZSRR na Polskę został zesłany w głąb Związku Radzieckiego w okolice Archangielska. Pracował przy wyrębie lasów jako cieśla-stolarz w okolicach Komi i w kołchozie koło Omska do 30 kwietnia 1943. Tam z gazety dowiedział się o formowaniu polskiej armii w ZSRR. Wyruszył w drogę i w 1943 został przyjęty do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR w Sielcach i wcielony do szeregów 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, gdzie służył od 15 maja do 30 sierpnia 1943. Początkowo był przydzielony do 2 pułku piechoty. Później został skierowany do szkoły oficerskiej, 27 sierpnia 1943 mianowany chorążym i przydzielony do 1 pułku piechoty. Został dowódcą 2 plutonu w 8 kompanii III batalionu i 1 września 1943 z 1 p.p. wyruszył na front. Brał udział w bitwie pod Lenino (12–13 października 1943), podczas której koło wsi Trygubowa został ciężko ranny w obie nogi. Z pola walki został wzięty do niewoli przez Niemców i trafił do szpitala w Orszy.