Północna Syria jest częścią Żyznego Półksiężyca i obejmuje stanowiska archeologiczne datowane na neolit, m.in. takie jak Tell Halaf. W starożytności obszar ten był częścią królestwa Mitanni, którego centrum stanowiła dolina rzeki Chabur, znajdująca się we współczesnym Regionie Cizîrê. Obszar ten następnie stał się częścią Asyrii, przy czym, są to obszary z ostatnimi zachowanymi asyryjskimi pismami znalezionymi w mieście Dūr-Katlimmu i datowanymi od 604 p.n.e. do 599 p.n.e. Później tereny te były rządzone przez różne dynastie i imperia: Achemenidów z Iranu, Aleksandra Wielkiego z Macedonii, Artaksydów z Armenii, Cesarstwo Rzymskie, Królestwo Partów i Sasanidów z Iranu, a następnie Cesarastwo Bizantyńskie i kolejne arabskie kalifaty islamskie.
Kurdyjskie osadnictwo w Syrii sięga czasów sprzed wypraw krzyżowych w XI wieku. W Syrii znaleziono szereg kurdyjskich osad wojskowych i feudalnych sprzed tego okresu, m.in. w północnej części pasma gór libańskich oraz w okolicach Hamy. Zamek Krak des Chevaliers, znany w języku arabskim jako Hisn al-Akrad (Zamek Kurdów), był pierwotnie kurdyjską osadą wojskową, zanim został rozbudowany przez francuskich krzyżowców.