thumb|240px|Tablice poświęcone osobom zmarłym w górach na Tatrzańskim Cmentarzu Symbolicznym. Po lewej stronie – tablica poświęcona Eugeniuszowi Strzebońskiemu Eugeniusz Strzeboński (ur. 14 lipca 1926 w Zakopanem, zm. 10 listopada 1978 w Dolinie za Mnichem) – polski ratownik górski, przewodnik i działacz turystyczny, taternik, z zawodu ślusarz.
Życiorys Od 1947 roku wspinał się w Tatrach, gdzie był autorem kilku pierwszych przejść (północno-wschodnia ściana Żółtej Ściany w 1949 roku, południowo-wschodnie żebro Buczynowej Strażnicy w 1951 roku, zimą: północno-wschodnia ściana Hińczowej Turni w 1949 roku, północna ściana wschodniego wierzchołka Giewontu w 1952 roku, północno-wschodnia ściana Krzesanicy w 1961 roku). Uczestniczył również w wyprawach w Alpy, na Kaukaz oraz w góry Rumunii, Bułgarii i Grecji (gdzie zdobył m.in. Olimp).
W latach 1948–1950 uzyskał uprawnienia przewodnika tatrzańskiego wszystkich klas, aktywnie działając w zakopiańskim Kole Przewodników Tatrzańskich. Od 1949 roku szkolił przewodników, a od 1961 roku był członkiem komisji egzaminacyjnej dla przewodników tatrzańskich. Od 1949 roku należał do Klubu Wysokogórskiego. Był instruktorem taternictwa (od 1955 roku – starszym instruktorem), a od 1961 roku – również taternictwa jaskiniowego.