W sierpniu 1920, w czasie wojny z bolszewikami, dowodził plutonem żandarmerii polowej w składzie Grupy „Dolna Wisła” generała Osikowskiego i wziął udział w obronie Płocka. Za obronę miasta został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Następnie dowodził IV dywizjonem żandarmerii polowej przyfrontowej. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. Zdemobilizowany z dniem 25 października 1921.
W latach 1923–1924 był oficerem rezerwowym 50 pułku piechoty w Kowlu. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 1623. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Później został przeniesiony w rezerwie z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilno Miasto. Posiadał przydział w rezerwie do 3 dywizjonu żandarmerii.
Po zwolnieniu z wojska rozpoczął pracę w przemyśle filmowym i mieszkał kolejno w Bydgoszczy przy ul. Gdańskiej 11 m. 10, w Wilnie przy ul. Ostrobramskiej 5, w Warszawie przy al. Jerozolimskich 45, a następnie w Poznaniu przy ul. Święty Marcin 2 m. 4.