Od 22 maja 1918 roku pełnił służbę w armii ukraińskiej hetmana Pawła Skoropadskiego.
5 marca 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego, w którym pełnił funkcję oficera łącznikowego. 28 czerwca 1919 roku został przeniesiony z Departamentu IV Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko dowódcy powiatu etapowego WołkowyskDz. Rozk. Wojsk. Nr 74 z 8 lipca 1919 roku, poz. 2416.. Następnie dowodził Okręgami Etapowymi Mińsk, Brześć i Baranowicze. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Wskutek donosów, 19 września 1920 roku, został przekazany do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wojskowych.
26 marca 1921 roku został przeniesiony z Głównej Stacji Zbornej w Warszawie do Centralnej Komisji Kontroli Stanów z przydziałem ewidencyjnym do 40 Pułku Piechoty Dzieci Lwowskich we Lwowie. Został przewodniczącym Komisji Kontroli Stanów nr 3. Od 1 czerwca 1921 roku jego oddziałem macierzystym był 72 Pułk Piechoty w Radomiu. 1 listopada tego roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń na stanowisko komendanta. Z dniem 1 czerwca 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru.