na Piz Beverin (2998 m n.p.m.), Dent d’Hérens (4171 m n.p.m.), Piz Rusein (3623 m n.p.m.) oraz Bifertenstock (3419 m n.p.m.). Po zakończeniu wojny powrócił do Polski w 1946 roku. Przez dziesięć lat wykładał na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. W latach 1948–1950 współorganizował państwowe Biuro Projektów Przemysłu Węglowego. Następnie pracował w Biurze Projektów Przemysłu Cementowego i Wapienniczego (1951-1963) oraz w Krakowskim Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa Ogólnego (od 1965 roku do przejścia na emeryturę w 1974 roku). Był również biegłym sądowym w dziedzinie budownictwa oraz członkiem licznych organizacji branżowych. Poza pracą zawodową aktywnie uprawiał taternictwo oraz działał w organizacjach turystycznych. Od 1946 roku był członkiem Klubu Wysokogórskiego PTT, a od 1949 roku - instruktorem taternictwa. Od 1958 roku był również członkiem Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. W uznaniu zasług otrzymał członkostwo honorowe krakowskiego Klubu Wysokogórskiego oraz Polskiego Związku Alpinizmu. W 1981 roku należał do grupy osób, które weszły w skład Sejmiku Obywatelskiego Komitetu Reaktywowania Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. W 1983 roku został wybrany pierwszym prezesem krakowskiego oddziału PTT, któremu jednak odmówiono rejestracji.