Główne typy skał wylewnych, powstałych podczas erupcji tego wulkanu, to trachybazalt i bazalt.

Badania z 2006 roku wskazują, że centra wulkaniczne na dnie Cieśniny Sycylijskiej nie są osobnymi stożkami, ale kraterami jednego dużego podmorskiego wulkanu, nazwanego imieniem starożytnego filozofa Empedoklesa. Wulkan ten ma co najmniej 400 m wysokości względnej, a jego podstawa ma wymiary 25 na 30 kilometrów.

Historia Erupcja z 1831 roku lewo|mały|Notatki francuskiego geologa Prévosta, zilustrowane przez artystę 28 czerwca 1831 roku w nadmorskiej miejscowości Sciacca na Sycylii dały się odczuć wstrząsy sejsmiczne, które powtarzały się do 10 lipca. Tego dnia zaobserwowano też kolumnę wody, unoszącą się z powierzchni morza, wysoką na ok. 20 m i o obwodzie niemal 700 m. Z morza unosiły się gazy wulkaniczne, od 13 lipca z lądu widać było kolumnę dymu; wystąpiło śnięcie ryb. Chmura pary unosząca się z morza miała ok. 600 m wysokości. 17 lipca stwierdzono, że na morzu pojawiła się nowa wysepka. Erupcja wykazywała największą intensywność w dniach 18–24 lipca, po czym stopniowo wygasła w pierwszych dniach sierpnia. Pod koniec lipca wyspa miała ok. 30 m wysokości i ok. jednego kilometra obwodu.