Wstępem była formuła prawna zawierająca miejsce i datę dokonania spisu, imię i nazwisko zmarłego, określenie przynależności stanowej, miejsce zamieszkania zmarłego, rodzaj podejmowanego zajęcia (nie zawsze), a także wyznanie (zwłaszcza w przypadku Żydów). Nie wymieniano z reguły wieku zmarłej osoby. W formule wymieniano też spadkobierców i określano stopień ich pokrewieństwa.
Istniały dwa wzorce sporządzania inwentarzy pośmiertnych: częściej spotykany – spis przedmiotów według ich rodzajów oraz surowców, z których zostały sporządzone, rzadziej spotykany – spis według kolejnych pomieszczeń domu zmarłego (cenne źródło dla odtwarzania wyglądu dawnych mieszkań).
Dobytek opisywano częstokroć niezwykle drobiazgowo, niezależnie od wartości spisywanych przedmiotów (np. kłębki szmatek, potłuczone naczynie itp.). Rzadko odnotowywano żywność z uwagi na szybkie jej psucie się w tamtych czasach (wyjątek stanowiły skrupulatnie spisywane wina). Pomijano także drobne narzędzia używane codziennie (np. dłuta czy młotki). Przedmioty opisywano dość skrótowo: nazwa przedmiotu, surowiec, kształt, kolor i (nie zawsze) stopień zużycia. Przy przedmiotach o dużej wartości opisy były bardziej szczegółowe (np. w przypadku biżuterii wyliczano liczbę kamieni czy pereł, podobnie było w przypadku droższych mebli i zastawy stołowej).