Maksymilian Pluta (ur. 28 lutego 1929 w Karwinie k. Krakowa, zm. 1 października 2002 w Warszawie) – polski fizyk, zajmujący się zaawansowaną mikroskopią świetlną, mikrointerferometrią, holografią i optyką fourierowską.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej. Po wojnie przeprowadził się do Chorzowa, gdzie zdał maturę. Ukończył studia I stopnia na Uniwersytecie Jagiellońskim a następnie na II stopnia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1954 uzyskał tytuł magistra fizyki, specjalizując się w zakresie fizyki doświadczalnej.
Pracę zawodową podjął w 1953 w Zakładzie Optyki Instytutu Mechaniki Precyzyjnej, który w późniejszym okresie został wcielony do CLAPO, a następnie wydzielony jako Centralne Laboratorium Optyki (CLO) i ostatecznie jako Instytut Optyki Stosowanej (INOS).
W latach 1964–1965 odbywał zagraniczny staż naukowy w Instytucie Optycznym w Paryżu. Pracę doktorską na Wydziale Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej obronił w 1981. Tytuł profesora nadzwyczajnego nauk technicznych uzyskał decyzją Rady Państwa z 1982. W 1993 obronił pracę habilitacyjną na Wydziale Podstawowych Problemów Techniki Politechniki Wrocławskiej poświęconą interferometrii o zmiennej długości fali. Przedstawił w niej swoją metodę WAVI (variable-wavelength interferometry).