Dopiero w latach 50. zyskał światową sławę jako wiodący tenor bohaterski, ugruntowaną przez wiele występów na Festiwalu w Bayreuth jako Zygfryd – w 1951, 1952 i 1957 w Zygfrydzie, w 1951 i 1957 w Zmierzchu bogów. W latach 1943–1951 pracował w drezdeńskiej Staatsoper. Następnie w Niemczech Zachodnich – od 1952 do 1957 był członkiem Opery Frankfurckiej, od 1952 zatrudniony był także w Operze w Monachium. W 1950 wystąpił w berlińskiej Komische Oper jako Biedny marynarz (opera Dariusa Milhaud) oraz w Wiedniu jako Otello i Walter (Śpiewacy norymberscy).

Pod koniec przerwanej chorobą i przedwczesną śmiercią kariery występował, już głównie jako wykonawca ról wagnerowskich, w wielu teatrach operowych na całym świecie, np. w 1954 we Florencji jako Parsifal, w 1955 w Paryżu jako Zygfryd, w 1957 w Covent Garden jako Zygfryd w Zmierzchu bogów. Ponadto w La Fenice (1952 – Zygfryd w Zygfrydzie, 1953 – w Zmierzchu bogów; 1954 Walter), w Trieście (1952 – Zygfryd w Zmierzchu bogów, 1953 – Parsifal, 1958 – Tristan w Tristanie i Izoldzie), w 1957 w Brukseli, w Neapolu (1957 – Walter, 1959 – Zygmunt w Walkirii), w 1959 w La Scali (Eryk w