Impreza była otwarta zarówno dla miejscowej publiczności, jak i wszystkich artystów, którzy mogli włączyć się w zorganizowane działania w każdej chwili.
W imprezie wzięły udział środowiska i grupy artystyczne: Warsztat Formy Filmowej z Łodzi, Studio Eksperymentalne Polskiego Radia i Telewizji w Warszawie, Studio Kompozycji Emocjonalnej z Wrocławia, Grupa w Składzie z Warszawy, Galeria „Adres” z Łodzi, ART – Laboratorium z Poznania, Grupa „Remont” z Warszawy, Gdańska Scena Eksperymentalna, Wielobranżowa Spółdzielnia Poetycka z Poznania, Studio Béla Balázs z Budapesztu. W Biennale wzięło udział także 30 indywidualnych twórców z Polski oraz kilkunastu z zagranicy, m.in. z Argentyny, Holandii, Hiszpanii, Kanady, Francji, Węgier i Szkocji.
Znaczenie Biennale 26 listopada 1965 roku w Muzeum Narodowym w Warszawie z inicjatywy jego dyrektora, prof. Stanisława Lorentza, zorganizowano wystawę makiet i modeli dzieł powstałych podczas I Biennale. Wystawie towarzyszyła ekspozycja dokumentacji fotograficznej z montażu i realizacji form, a także plany sytuacyjne ukazujące kontekst urbanistyczny.