Z powodu neumów, Boynton wskazuje na możliwość tego, że wersy te mogły być śpiewane jako cześć „Państwa Bożego”, zanim zaczęły być wykonywane osobno. Najwcześniejsze wersje znajdują się w zbiorach poezji śpiewanej. Ponadto „Pieśń Sybilli” została umieszczona również w Sermo de symbolo przypisywanym Augustynowi a najprawdopodobniej autorstwa Quodvultdeusa z Kartaginy, który czytany był w wielu kościołach podczas wezwania w czasie Bożego Narodzenia. Według Malay pieśń wraz z innymi elementami Sermo de symbolo została użyta przez Pawła Diakona w jego homilii „Vos inquam convenio o Iudei”, czytanej podczas wezwania podczas liturgii wigilijnej.
Od X wieku „Pieśń Sybilli” występuje w różnych wersjach w dokumentach na terenie Katalonii, Włoch, Kastylii i Francji. W XIII wieku pojawiła się w języku katalońskim. Pieśń przykazywana była ponadto w tradycji ustnej z pokolenia na pokolenie.