W latach 1967–1970 Chulajfawi starał się mediować w coraz ostrzejszym konflikcie między stojącym na czele syryjskiej partii Baas Salahem Dżadidem i ministrem obrony Hafizem al-Asadem. Dżadid i prezydent kraju Nur ad-Din al-Atasi rozważali powierzenie mu teki premiera, do czego jednak nie doszło. Gdy w listopadzie 1970 Hafiz al-Asad przejął władzę w Syrii drogą zamachu stanu, powołał Chulajfawiego na stanowisko ministra spraw wewnętrznych, a w 1971 powierzył mu misję utworzenia rządu Syrii (sam objął urząd prezydencki). Premierem kraju pozostawał do końca 1972. W latach 1972–1976 kierował Biurem Ekonomicznym i Finansowym przy Przywództwie Regionalnym syryjskiej partii Baas.
Drugi rząd Chulajfawiego W 1976 po raz drugi został mianowany premierem Syrii. Była to odpowiedź Hafiza al-Asada na niezadowolenie społeczne wywołane wysoką korupcją i pogorszeniem stanu gospodarki spowodowanym wysokimi wydatkami na syryjską interwencję w wojnie libańskiej. Chulajfawi wprowadził w kraju pewne reformy, starał się walczyć z bezrobociem, podniósł wynagrodzenia w sektorze państwowym, starał się walczyć z praktykami samowolnych konfiskat majątku i samowolnych aresztowań dokonywanych przez niektórych oficerów, nieznacznie poszerzył zakres wolności słowa. Wprowadził do swojego gabinetu pierwszą w historii Syrii kobietę-ministra, Nadżah al-Attar.