Epika (gr. epikós „słowny”Eleazar Mieletinski, Pochodzenie eposu bohaterskiego, 2009) – jeden z trzech rodzajów literackich (obok liryki i dramatu). Ukształtowała się z ustnych sag, podań, legend i mitów o przeszłości.
Cechy epiki obecność narratora świat przedstawiony fabuła (oraz układ przyczynowo-skutkowy zdarzeń) zapis prozą (wyjątki – epopeja, powieści poetyckie, ballada) wiele wydarzeń i miejsc akcji
Gatunki epiki anegdota – krótkie, często zabawne opowiadanie o jakimś specyficznym wydarzeniu, np. historyjka z życia sławnej postaci. baśń – utwór opowiadający dzieje bohaterów z reguły fantastycznych, pozbawiony określonego miejsca oraz czasu (dawno, dawno temu za górami, za lasami). ballada – występuje w trzech rodzajach literackich, najczęściej zawiera niezwykłe wydarzenia. epos (epopeja) – rozbudowany utwór wierszowany, przedstawiający dzieje mitycznych, legendarnych lub historycznych bohaterów na tle przełomowych wydarzeń dla danej społeczności; np. „Iliada”, „Odyseja” lub „Pan Tadeusz”. legenda – opowieść (nasycona elementami fantastyki, zawierająca jednak część prawdy) o bohaterze, często o życiu świętego, męczennika ujawniająca czas i miejsce akcji. nowela – utwór krótki, jednowątkowy, z małą liczbą bohaterów i punkcie kulminacyjnym znajdującym się w zakończeniu;