Po wojnie został dowódcą 6 pułku saperów. Następnie w 1921 zastępcą szefa Departamentu V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W 1923 roku został szefem Inżynierii i Saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W 1924 roku objął obowiązki szefa saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I. Z dniem 30 września 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Na początku września 1939 roku zgłosił się do wojska i został wyznaczony na zastępcę dowódcy saperów Dowództwa Obrony Warszawy. Zmarł z ran 28 września 1939 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 22, PÓŁKOLE, grób 5).
Był żonaty, miał sześcioro dzieci: Jana (ur. 1902), Marię (ur. 1905), Tadeusza (ur. 1906), Bogusława (ur. 1911), Jadwigę (ur. 1918) i Ludwika (ur.