W 1713 w wyniku udziału w wojnie o sukcesję hiszpańską Wiktor Amadeusz II otrzymał Sycylię i przyjął tytuł królewski. W 1720 wymienił z Austrią Sycylię na Sardynię i od tej pory Księstwo Sabaudii-Piemontu znane było jako Królestwo Sardynii, co zostało formalnie usankcjonowane w 1743. Stolica Apostolska początkowo odmawiała uznania tytułu królewskiego Wiktora Amadeusza II, jednak ostatecznie uczyniła to po podpisaniu konkordatu w 1727. Zgodnie z poczynionymi przy tej okazji ustaleniami, od 1728 w trybunałach inkwizycyjnych w Piemoncie zasiadać mieli świeccy urzędnicy, a nadto inkwizycja nie mogła nikogo aresztować bez uprzedniej zgody władz. W 1753 zlikwidowana została nuncjatura apostolska w Turynie.
Trybunały inkwizycyjne w Piemoncie (Saluzzo, Asti, Turyn, Novara, Casale, Mondovì, Alessandria, Vercelli i Tortona), w części kierowane jedynie przez wikariuszy, zostały zniesione w dniu 28 stycznia 1799 przez marionetkowy rząd tymczasowy, utworzony przez wojska francuskie po zajęciu regionu kilka tygodni wcześniej. Niedługo potem jednak, w maju 1799, Francuzi zostali wyparci z Piemontu przez Austriaków i Rosjan, którzy przywrócili władzę króla Karola Emanuela IV. 28 lipca 1799 rząd monarchiczny wydał dekret o przywróceniu inkwizycji. Restauracja monarchii trwała jednak krótko.