thumb|Ofiara Izaaka (scena z sarkofagu) Sarkofag Juniusa Bassusa – pochodzący z IV wieku marmurowy sarkofag, uważany za jeden z najwybitniejszych przykładów wczesnochrześcijańskiej sztuki sepulkralnej. Znajduje się w Museo Storico del Tesoro della Basilica di San Pietro w Watykanie.
Sarkofag został odkryty w 1597 roku w Grotach Watykańskich pod bazyliką św. Piotra. Zgodnie z umieszczoną na nim inskrypcją został wykonany dla zmarłego w 359 roku neofity Juniusa Bassusa, konsula z roku 331 i prefekta miasta Rzymu. Wykonany z marmuru pentelickiego, ma wymiary 2,4×1,4×1,0 m.
Frontowa ściana sarkofagu podzielona jest na wypełnione dekoracjami dwa fryzy (rejestry), z których każdy rozczłonkowany jest kolumienkami na pięć scen umieszczonych w niszach. Kolumnada w górnym rejestrze zwieńczona jest płaskim belkowaniem (architrawem), w dolnym – naprzemiennie daszkiem łukowym (arkadowym) i trójkątnym. Kolumny oddano z wiernym odtworzeniem detali architektonicznych, trzony flankujące nisze środkowe owinięte są ornamentem roślinnym, pozostałe zdobi ukośne żłobkowanie. Wieko sarkofagu jest mocno uszkodzone, jego zdobienia zachowały się jedynie fragmentarycznie – obejmowały m.in.