W każdym razie przez wiele stuleci dzieło Ambrożego było jednym z podstawowych podręczników moralności chrześcijańskiej.
De officiis ministrorum było głównym źródłem, dzięki któremu stoicka nauka o moralności oddziałała na filozofię późniejszych wieków. Ambroży wprowadził, czerpiąc z Cycerona, do etyki chrześcijańskiej między innymi pojęcia prawa naturalnego czy czterech cnót kardynalnych.
O ile u stoików etyka miała uzasadnienie rozumowe, racjonalistyczne, to w ujęciu Ambrożego była nierozerwalnie związana z religią i wiarą w życie pozagrobowe. Życie doczesne uważał za zaledwie cień przyszłości, gdyż chrześcijanin winien dążyć do życia wiecznego. Dla Cycerona najwyższym dobrem, ostatecznym celem, dla którego należy wypełniać swoje obowiązki, była sama cnota. Dla Ambrożego zaś celem było życie wieczne polegające na poznaniu Boga.