De officiis, na którym wzorował się Ambroży, było ostatnim dziełem filozoficznym Cycerona. Arpinata ukończył pracę 9 grudnia 44 roku przed Chrystusem, chociaż już nie zdążył wykończyć traktatu literacko. Opublikowano go najprawdopodobniej po śmierci autora. Cyceron opierał się w pierwszych dwóch księgach na zaginionym współcześnie dziele stoika Panajtiosa. W trzeciej pisał już, jak to sam określił, „na własną rękę”. W traktacie bronił tezy, że w życiu ludzi, społeczeństw czy państw najważniejszą normą moralną jest uczciwość. Twierdził równocześnie, że niekiedy trudno bez dokładnego namysłu zorientować się, co jest uczciwe – dlatego większą część swojego dzieła poświęcił Cyceron szczegółowej analizie rozmaitych przykładów niejednoznacznych moralnie zachowań.
Układając swój traktat w oparciu o dzieło Cycerona, Ambroży jednocześnie twierdził, że zasady etyki chrześcijańskiej były starsze od nauki filozofów. Tezę tę podkreślił kilkakrotnie na kartach De officiis ministrorum, uzasadniając ją cytatami z patriarchów i proroków. Wprawdzie Ewangelia, stwierdził Ambroży, młodsza jest od filozofów, ale od tych wcześniejsi są prorocy, zwłaszcza Mojżesz i Dawid, którzy wcześniej głosili to, co potem mówili filozofowie. Skąd oni nauczyli się głosić takie zasady, jeśli nie z naszego Pisma świętego?Św.