W latach 1962–1964 był prodziekanem, a w latach 1964-1966 dziekanem Wydziału Włókienniczego.
Jego działalność naukowa dotyczyła głównie analizy obróbki i formowania strumienia włókien w procesach zgrzeblenia i przędzenia bezwrzecionowego. Opracował podstawy teoretyczne oraz przeprowadził badania nad optymalizacją tych procesów. Wymieniona tematyka była również realizowana w 9 pracach doktorskich, których był promotorem. Wyniki badań stanowiły podstawę dla 14 uzyskanych patentów. W latach 1972–1974 zorganizował i kierował pierwszym studium podyplomowym z technologii przędzalnictwa. W tym samym czasie współorganizował i był wykładowcą pierwszego studium doktoranckiego z mechanicznej technologii włókna. Ponadto wykładał na różnych kursach organizowanych przez SWP oraz na kursie UNIDO dla inżynierów z krajów rozwijających się. Autor podręcznika akademickiego „Przędzalnictwo lnu”, skryptu "Teoria przędzalnictwa", współautorem podręcznika akademickiego „Technologia przędzy i włóknin”, "Poradnika włókiennika", „Poradnika inżyniera. Włókiennictwo” oraz czterech skryptów dla studentów PŁ. Był autorem ponad 100 publikacji i referatów.