Undekafluorodiantymonian trifluoroksenonu, – nieorganiczny związek chemiczny ksenonu na IV stopniu utlenienia z fluorem i antymonem. Ma on charakter soli, w której kationem jest , a anionem .
Historia Po przeprowadzeniu kilku udanych syntez heksafluorków metali z ksenonem i otrzymaniu , i , okazało się, że tą metodą można otrzymać pochodne ksenonu tylko z nielicznymi metalami – pozostałe albo nie tworzą heksafluorków, albo ich potencjał utleniający jest zbyt niski.
W celu otrzymania nowych kompleksów lub soli ksenonu, na początku lat 60. XX w. podjęto badania nad reakcjami jego fluorków (, i ) z pentafluorkiem antymonu (). W przypadku stosunkowo łatwo otrzymano żółty krystaliczny undekafluorodiantymonian fluoroksenonu, lub – po rozpuszczeniu w nadmiarze zaobserwowano wydzielanie gazu i zamiast oczekiwanego związku ksenonu(IV), po odparowaniu wyizolowano właśnie (późniejsze badania wykazały, że obserwowany był wynikiem zanieczyszczenia difluorkiem (), a w przypadku pracy z czystymi związkami produkt ten nie powstawał). W roku 1966 B. Cohen i R.D. Peacock podczas powtarzania tej procedury w łagodniejszych warunkach (ostrożne odparowanie w temperaturze poniżej 25 °C), obok żółtego kompleksu ksenonu(II) uzyskali biały proszek, który na podstawie widma -NMR zidentyfikowali wstępnie jako .