Z kolei po śmierci swojego zwierzchnika Szahrucha (1405–1447) wykorzystał spory pomiędzy Timurydami i zajął: Soltanije i Kazwin, w 1452 Isfahan, a w 1453 Fars i Kerman. W 1450 wdał się w długotrwały konflikt z przywódcą Ak Kojunlu Dżahangirem (1444–1452), a następnie jego bratem Uzun Hasanem (1452–1478)Franz Babinger, Z dziejów imperium Osmanów. Sułtan Mehmed Zdobywca i jego czasy, Warszawa 1977, s. 252.. 11 listopada 1467 doszło do walki pomiędzy siłami tego ostatniego a Dżahanszahem w pobliżu Sandżaru w regionie Czapakczur. Dżahanszah zginął wraz ze swoim synem podczas ucieczki z pola bitwy. Został pochowany w Tebryzie. W przeciągu dwóch kolejnych lat wszystkie terytoria Kara Kojunlu przeszły w ręce Ak Kojunlu i ich państwo upadłoJerzy Hauziński, Irańskie intermezzo: dzieje Persji w średniowieczu (VII – koniec XV w.), Warszawa 2008, s. 291–293..
Przypisy
Bibliografia Franz Babinger, Z dziejów imperium Osmanów. Sułtan Mehmed Zdobywca i jego czasy, przeł. Tadeusz Zabłudowski, Warszawa 1977. Jerzy Hauziński, Irańskie intermezzo: dzieje