thumb|Km Lewisa na podstawie Fostera nad płatem myśliwca Avro 504 thumb|RAF SE5 uzbrojony w nadskrzydłowy km Lewisa na podstawie Fostera thumb|Albert Ball w kabinie swego samolotu; nad nim widoczny tył km-u na szynie Fostera i wężyk spustowy Mocowanie Fostera (ang. Foster mounting) – sposób mocowania lotniczego karabinu maszynowego Lewisa z czasów pierwszej wojny światowej, umożliwiający łatwą i bezpieczną wymianę bębna z amunicją, poprzez umieszczenie broni na wygiętej szynie mocowanej do górnego płata w samolocie dwupłatowym.
Sposoby montowania karabinów maszynowych W 1915 roku niemieckie samoloty uzbrojone w karabiny maszynowe z synchronizatorem, umożliwiającym bezpieczne strzelanie przez płaszczyznę śmigła, stały się poważnym zagrożeniem dla alianckiego lotnictwa. Najwyższe kręgi wojskowe w Wielkiej Brytanii i Francji, kontynuując politykę sprzed wojny, nie doceniały wagi tego rozwiązania, preferując zastosowania rozpoznawcze lotnictwa i widząc w samolocie zamiennik balonu obserwacyjnego. Pomimo tego Francuz R. Saulnier z firmy lotniczej Morane-Saulnier już w 1914 roku opracował własny synchronizator, notując tylko rok opóźnienia w stosunku do Franza Schneidera z niemieckiej firmy L.V.G.