Łacina była dalej używana jako lingua franca w Europie. Dzieła Kartezjusza, Francisa Bacona i Barucha Spinoza powstawały w łacinie. Nawet w XVII wieku angielscy poeci dalej tworzyli w tym języku. Łacina dalej pozostaje niezbędna dla osób chcących czytać prace dotyczące językoznawstwa, literatury i filozofii. Najnowsze wielkie dzieła spisane w łacinie to prace Swedenborga, Linneusza, Eulera oraz Gaussa.
Cechy charakterystyczne literatury łacińskiej Wiele z łacińskich dzieł przedstawiają rzymskie zainteresowanie retoryką, krasomówstwem i przekonywaniem. Występowanie przed tłumem było ważne dla wyedukowanych Rzymian, ze względu na duże zainteresowanie polityką. Za czasów republiki, sztuka mówienia decydowała o tym, kto zostanie wybrany i jakie ustawy przejdą przez senat. W czasie imperium, krasomówstwo straciło na swoim znaczeniu, ale dalej odgrywało ważną rolę w literaturze.
Język i forma Łacina jest bardzo fleksyjnym językiem, z dużą ilością form gramatycznych. Umożliwia to wyrażanie się w sposób zwięzły i dokładny. Składnia łaciny pozwala też na tworzenie długich form, które dalej stanowią logiczną całość. Pierwszą z tych cech wykorzystywali Salustiusz i Tacyt, drugą Liwiusz i Cyceron.