Jego zapiski tworzone od około 80 r. p.n.e. do jego śmierci w 43 r. p.n.e. przewyższają pod względem ilości, różnorodności gatunkowej i poruszanych tematów prace wszystkich innych pisarzy łacińskich. Dzieła Cycerona można podzielić na cztery główne grupy: listy, traktaty retoryczne, prace filozoficzne, przemówienia. Jego listy zawierają pełną detali informację na temat ważnego w historii Rzymu okresu, oraz przedstawiają obraz życia publicznego i prywatnego ówczesnej klasy rządzącej. Prace na temat retoryki są najcenniejszym łacińskim źródłem na temat edukacji i sztuki przemawiania w czasach starożytnych. Jego dzieła na temat filozofii stały się podstawą filozofii moralnej w średniowieczu, a przemówienia inspirowały wielu europejskich i amerykańskich przywódców politycznych.
Juliusz Cezar i Salustiusz to historycy czasów Cycerona. Cezar pisał komentarze na temat wojen galijskich i domowych w bezpośrednim stylu w celu uzasadnienia swoich decyzji jako generał. Salustiusz nie poprzestawał na czystym opisie faktów, stara się je też interpretować. Jego styl jest dysharmoniczny, zdania sprawiają wrażenie „rwanych”. link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:M-T-Cicero.jpg|left|thumb|121x121px|Cyceron Narodziny łacińskiej poezji lirycznej pokrywają się z tym okresem.