Zarówno Quaresmi, jak i Burchard z góry Syjon – średniowieczny dominikanin niemieckiego pochodzenia, który w XIII wieku podróżował po Palestynie i spisał swe wrażenia w „Descriptio Terrae Sanctae” – nie wspominali, by we współczesnych im realiach nazywano szlak Via Maris, lecz wiązali identyfikację z łacińskim tekstem biblijnym.
Dopiero na początku XX wieku Richard Hartmann i George Adam Smith opisali szlak wiodący przez Gazę, Megiddo, Kuneitrę oraz Chasor i zidentyfikowali go jako starożytną drogę określaną jako Via Maris, lecz krytycy wskazują na brak pisanych źródeł potwierdzających postawioną tezę.
Przebieg szlaku thumb| Dolina Jezreel: współczesna szosa biegnąca wzdłuż historycznej Via Maris thumb| Kafarnaum: pozostałości rzymskiego kamienia milowego odkrytego kilkaset metrów na północ od miasta w kierunku Damaszku Trakt rozpoczynający swój bieg w egipskim Tell Abu Seifeh wiódł przez Gazę, Aszkelon, Jawne, Jafę, Cezareę Nadmorską, a na równinie przybrzeżnej Izraela droga się rozwidlała. Jeden szlak wiódł przez Ptolemaidę wzdłuż wybrzeża na północ przez Tel Afek. Natomiast druga odnoga na terenie równiny Szaron skręcała do doliny Jezreel ku Megiddo i – jak twierdzi część źródeł – ponownie się rozwidlała.