1 czerwca 1942 awansowany na pułkownika, walczył na Froncie Briańskim, następnie Froncie Stalingradzkim, był krótko dowódcą dywizji piechoty 5 Armii Pancernej podczas bitwy pod Stalingradem, w której w styczniu 1943 został ciężko ranny i odesłany na leczenie do Tambowa, później do Moskwy. Od października 1943 szef wyszkolenia bojowego Kijowskiego Okręgu Wojskowego, od stycznia 1944 szef wyszkolenia bojowego Moskiewskiego Centrum Artylerii.
9 sierpnia 1944, skierowany do służby w Wojsku Polskim, został dowódcą 3 Brygady Artylerii Haubic, brał udział m.in. w szturmie Kołobrzegu, 31 marca 1945 został dowódcą 5 Dywizji Artylerii organizowanej w Łowiczu (do 25 września 1945). Uchwałą Prezydium KRN z 30 kwietnia 1945 otrzymał stopień generała brygady od 3 maja 1945. Od 13 września do 25 listopada 1945 dowódca 13 Warszawskiej Brygady Artylerii, później dowódca artylerii Okręgu Wojskowego nr III w Poznaniu, 12 grudnia 1946 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR. Dalszy przebieg jego służby w Armii Czerwonej nie jest znany.