(akt ten, wchodzący w życie 15 listopada 1919 r., zastąpił reskrypt Rady Regencyjnej z 13 lipca 1918 r.Monitor Polski Nr 100 z 19 lipca 1918 r., który powoływał urząd po wydzieleniu części zadań Ministerstwa Spraw Wewnętrznych).
Okres parlamentaryzmu Po ukształtowaniu się organów władzy II RP zwrócono uwagę na konieczność ujednolicenia zasad organizacji administracji rządowej. Zgodnie z art. 63 konstytucji marcowej liczbę ministrów, zakres ich obowiązków oraz wzajemne relacje określić miała odrębna ustawa. Sprawy te nie zostały jednak uregulowane, a ministerstwa prowadziły swoją działalność na mocy dotychczasowych przepisów.
W połowie 1921 r. w kraju funkcjonowały następujące ministerstwa i urzędy centralne na prawach ministerstw: Ministerstwo Aprowizacji Ministerstwo byłej Dzielnicy Pruskiej Ministerstwo Kolei Żelaznych Ministerstwo Poczt i Telegrafów Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej Ministerstwo Przemysłu i Handlu Ministerstwo Robót Publicznych Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Państwowych Ministerstwo Skarbu Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Ministerstwo Spraw Wojskowych Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ministerstwo Sprawiedliwości Ministerstwo Sztuki i Kultury Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Ministerstwo Zdrowia Publicznego Główny Urząd Likwidacyjny Główny Urząd Statystyczny