Swoje wnioski zawarł w opublikowanej pomiędzy 1892 a 1898 ośmiotomowej pracy "Bau-und Kunstdenkmäler". W takiej formie świątynia dotrwała do wkroczenia Armii Czerwonej, której żołnierze początkowo kościół zdewastowali, a następnie podpalili.
Odbudowę wypalonego kościoła rozpoczęto w 1952, ale pierwsze nabożeństwo zostało odprawione dopiero 8 października 1961. Obecnie kościół posiada współczesny wystrój, nie zachowało się wyposażenie sprzed 1945. Za ołtarzem zachowano jedną płytę nagrobną sprzed 1786.
Cmentarz przykościelny Świątynię otaczał cmentarz, który zgodnie z dekretem wydanym w 1773 przez cesarza Fryderyka II Wielkiego nakazującym likwidację cmentarzy przykościelnych znajdujących się w obrębie murów miejskich i zakładanie nowych poza miastem został w 1786 zamknięty. W 1871 splantowano teren pocmentarny i posadzono w tym miejscu Dąb Pokoju, jako dowód pamięci po poległych i zaginionych podczas wojny francusko-pruskiej. Drugim drzewem pamięci jest posadzony w 1920 po wygranym plebiscycie tzw. Dąb Plebiscytowy.