Pełna dwujęzyczność danej społeczności może prowadzić do zaniku jednego z języków na rzecz języka dominującego; w praktyce jednak skutki kontaktu językowego bywają trudne do przewidzenia (znane są przypadki silnej lojalności wobec rodzimego języka, nawet w obliczu przekształcenia jego gramatyki).
Zmiany wywołane kontaktem mogą być zakończone (wówczas są z reguły nieuświadamiane) lub niedokończone, zależne od idiolektu (mowy indywidualnej) danej osoby, jej wieku i innych czynników socjolingwistycznych (obcość formy językowej jest nadal odczuwana).
Wskutek kontaktu językowego powstają języki pidżynowe, kreolskie i mieszane. Językami kontaktu zajmuje się subdyscyplina językoznawstwa – kreolingwistyka.
Od lat 70. XX wieku termin „kontakt językowy” funkcjonuje także w pokrewnych dyscyplinach: W teorii informacji odnosi się on do zróżnicowanych uwarunkowań komunikacji międzyludzkiej za pomocą języka i wspierających go kodów. W socjolingwistyce funkcjonuje pojęcie społecznych typów kontaktu językowego, które odsyła do różnych form relacji społecznej, generujących zróżnicowane kontakty językowe (również tzw. języki mieszane). W psycholingwistyce badania zajmują się psychologicznymi aspektami języka, m.in.