Lucjan Seweryn Stępień (ur. 18 grudnia 1912 w Osieku, zm. 3 marca 1986 w Trypolisie w Libii) – polski neurochirurg, jeden z pionierów neurochirurgii w Polsce, współzałożyciel Centrum Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej PAN, lekarz powstania warszawskiego.
Dzieciństwo i młodość Był synem Jana Stępnia i Marii z domu Cukierskiej. Jego starszym bratem był ks. Jan Stępień (1910–1995).
Egzamin maturalny zdał w Ostrowcu Świętokrzyskim w roku 1932, po czym odbył służbę wojskową. W roku 1933 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Studia skończył w roku 1939, uzyskując 10 maja dyplom lekarza. Pracę rozpoczął jeszcze w czasie studiów. Początkowo był demonstratorem w Zakładzie Anatomii Opisowej UW, a w latach 1936–1939 – „hospitantem” w Klinice Chorób Nerwowych.