Pole magnetyczne nie wpływa na składową prędkości równoległą do linii pola magnetycznego, przez co cząstka mająca prędkość w tym kierunku uciekłaby z pułapki wzdłuż linii pola magnetycznego. Pole elektryczne przeciwdziała tej ucieczce. W wyniku tego cząstka wykonuje drgania wzdłuż linii pola magnetycznego z częstością:
Parametr o wymiarze długości jest zależny od wielkości i konstrukcji pułapki.
Pole elektryczne wpływa także na ruch w płaszczyźnie prostopadłej do pola magnetycznego. W wyniku czego w tej płaszczyźnie cząstka porusza się po epicykloidzie z częstościami:
W wyniku tego ruch cząstki w pułapce jest złożeniem trzech ruchów: drgającego wzdłuż osi pułapki z częstością a w osi prostopadłej z dwóch ruchów po okręgu z dużą częstością będącą zmodyfikowaną częstością cyklotronową i małą częstotliwością magnetronową. Częstości te muszą spełniać warunek:
W praktycznych konstrukcjach promień magnetronowy jest około 100 razy większy niż promień cyklotronowy, wówczas zachodzi:
gdzie: – ładunek elektryczny cząstki, – masa cząstki, – indukcja magnetyczna, – częstość kołowa, – napięcie między elektrodami.