Piechota ludowego Wojska Polskiego – jeden z rodzajów wojsk Wojska Polskiego w latach 1943–1990.
Polska piechota na froncie wschodnim thumb|250px|Maxim – podstawowy ckm pułku thumb|250px|Pistolet maszynowy PPS thumb|250px|Karabin maszynowy DP thumb|250px|Pistolet TT thumb|250px|Rewolwer Nagant wz. 1895 thumb|250px|Karabin Mosin wz. 1891/30
thumb|250px|Karabin SWT thumb|250px|Karabin AWS thumb|250px|Karabin przeciwpancerny PTRD i PTRS
Trzon Wojska Polskiego formowanego w latach 1943–1945 w Związku Radzieckim, a następnie na wyzwolonych terenach kraju stanowiła piechota. Struktura organizacyjna jednostek piechoty, jej uzbrojenie oraz zasady działania oparte były na ówczesnych wzorcach radzieckich. Regulaminu Bojewoj Ustaw Piechoty obowiązywał również i w ludowym Wojsku Polskim. Piechota wypełnia zasadnicze zadania niszczy nieprzyjaciela w walce z bliska, była podstawowym rodzajem broni posiadającym zdolność prowadzenia walki w różnych warunkach terenowych i atmosferycznych oraz we wszystkich porach roku, tak w dzień, jak i w nocy. Mogła ona samodzielnie zdobywać i utrzymywać opanowany teren, a w decydującej fazie każdego boju jest zdolna doprowadzić do ostatecznego rozstrzygnięcia przez walkę bezpośrednią.