Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Został oficerem 32 pułku piechoty w Modlinie. Od 1920 służył w 22 pułku piechoty w Siedlcach. W 1923, 1924 był przydzielony do 40 pułku piechoty w rodzinnym Lwowie.
Z dniem 20 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W latach 1927–1928 pełnił służbę w 4 batalionie granicznym w Dederkałach na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznej „Łanowce”.
W listopadzie 1928, po zakończeniu służby w KOP, został przydzielony Oddziału I Sztabu Głównego w Warszawie na stanowisko referenta. W grudniu 1929 został przeniesiony do 30 pułku piechoty w Warszawie, w czerwcu 1930 do 21 pułku piechoty w Warszawie, w marcu 1931 do 3 pułku strzelców podhalańskich w Bielsku, a w marcu 1932 do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku. W 1933 pozostawał w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie. Z dniem 30 czerwca 1933 został przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł 13 grudnia 1942 w Warszawie i został pochowany na Powązkach Wojskowych.
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Barbarę Stefanię (ur. 12 stycznia 1921) oraz Sławomira Kazimierza (ur.