Teoria afektów Tomkinsa spełnia wymagania, stawiane przez niego „mocnym teoriom naukowym” – znajduje zastosowanie w różnych dziedzinach ludzkiego życia, tłumacząc „szerokie spektrum zjawisk, które wydają się bardzo odległe zarówno od siebie, jak i od wspólnego źródła”. Jonathan Flatley (prof. literatury ang., Wayne State University) nawiązywał do niej np. w książce Affective Mapping. Melancholia and the Politics of Modernism. Analizując postawy człowieka wobec zmieniającego się świata i „utopijnych obietnic modernizmu” (zob. np. modernizm w muzyce, literaturze, architekturze, sztuce) pisze on m.in.:
Na teorie Tomkinsa powoływała się również Eve Kosofsky Sedgwick, m.in. w tekście Czytanie paranoiczne, czytanie reparacyjne, albo: masz paranoję i pewnie myślisz, że ten tekst jest o tobie – rozważaniach „jak działa wiedza – jej poszukiwanie, posiadanie i ujawnianie, oraz ponowne otrzymywanie informacji, które już znamy”? lub o podobieństwie paranoi i dynamiki fobii wobec homoseksualizmu. Przytacza m.in. opinię: