Zimą spada podstawowy metabolizm (o 69% u tenrekowca wyżynnego, o 49% u pręgowanego), jak i temperatura ciała; tenrekowiec wyżynny nie budzi się w tym czasie, w przeciwieństwie do tenrekowca pręgowanego, u którego występuje fakultatywny torpor dzienny bądź sezonowy.
Zagrożone, tenrekowce stroszą kolce na głowie. Zazwyczaj położone, prostują się one do góry i na boki. Wysoce zaniepokojone zwierzę stroszy także kolce grzbietu. Wydaje też bzyczące dźwięki. W obronie własnej tenrekowce mogą uderzać swą kolczastą głową. Według niektórych autorów tenrekowiec pręgowany, w chwili zagrożenia, podobnie jak jeżokret kłujący (Setifer setosus), zwija się częściowo w kulkę. Odnotowano także walki samców tenrekowców, mniej agresywne niż obrona przed drapieżnikami, obejmujące ruchy głową i uderzanie nosem, niekiedy ze stroszeniem kolców. Walki takie wzmaga obecność samicy. Zupełnie inaczej postępują samice, w razie spotkań dotykając się i wycofując. Spotykając narzucającego się samca niechętna samica również może nastroszyć na niego kolce.