W skład indywidualnej i zespołowej broni palnej wchodziły rewolwery Nagant, pistolety TT, pistolety maszynowe PPSz, karabiny Mosina w wersji skróconej z bagnetem składanym, umocowanym na stałe i z bagnetem nakładanym, karabiny maszynowe ręczne i ciężkie, rusznice ppanc.: PTRD i PTRS. Na sprzęt artyleryjski składały się moździerze 82 mm, działa ppanc. 45 mm, działa 76 mm typu pułkowego i dywizyjnego oraz działa plot. 37 mm. Bronią sieczną ułanów były szaszki wzoru używanego w kawalerii radzieckiej: bez jelca, rękojeść otwarta, trzon rękojeści drewniany, skośnie profilowany, głowica mosiężna na końcu silnie rozszerzona i rozdwojona z poprzecznym otworem do przyczepienia temblaka, głownia niezbyt wygięta. Pochwa skórzana czarna lub drewniana, obciągnięta czarną ceratą, okucie górne mosiężne, poniżej mosiężna ryfka z brajcarkiem, okucie dolne mosiężne, żelazne niklowane lub żelazne czarno lakierowane. Początkowo wszyscy jezdni używali szabli jednolitego wzoru, później do reprezentacyjnych i ceremonialnych wystąpień służbowych używano również szabli oficerskich przedwojennego wzoru z 1921.