Dopiero fala powodzi w 1975 roku i trzęsienie ziemi w 1977 roku doprowadziły do przyspieszonego wprowadzenia go w życie – przede wszystkim w Bukareszcie, ale także w mniejszych miastach–ośrodkach administracyjnych niewydolnych okręgów, które przebudowano tak, aby mogły przyjąć większą liczbę ludności. Wykorzystując zniszczenia spowodowane przez katastrofy naturalne jako pretekst, wyburzano też budynki zniszczone w niewielkim stopniu, a także w ogóle nietknięte. Przekształcenia centrum stolicy są w Rumunii potocznie nazywane „Ceaușimą”. Do 1989 roku zniszczono i przebudowano przynajmniej 29 miast, wśród nich duże ośrodki, takie jak Botoszany, Gałacz, Jassy, Konstanca, Krajowa, Pitești czy Suczawa.
Przebieg procesu Głównym założeniem systematyzacji było to, że mniejsze miejscowości są „nieracjonalne”, a sam proces miał służyć modernizacji rumuńskich obszarów wiejskich, w latach 60. XX wieku charakteryzujących się wysokim poziomem biedy i odpływem ludności. Planowano do roku 1990 podwoić liczbę miast poprzez przekształcanie większych wsi w osiedla rolniczo-przemysłowe o charakterze miejskim (por. osiedle typu miejskiego w Polsce Ludowej) i rozbudowę istniejących miast o wielkie zespoły mieszkaniowe z prefabrykatów, a także przymusowe przesiedlanie ludności z likwidowanych miejscowości. Liczbę wsi odgórnie ograniczano.