Tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości jako telegrafista uczestniczył w walkach obrony infrastruktury kolejowej miasta Zagórza podczas wojny polsko-ukraińskiejInformacja na wystawie w Szkole Podstawowej nr 2 w Zagórzu.. Został oficerem Wojska Polskiego służby stałej od 1919. Mianowany na stopień podporucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1924, następnie awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1926. W latach 20. i 30. służył w szeregach 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku. W latach 30. został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937. Zamieszkiwał w Nowym Zagórzu. Według stanu z marca 1939 w szeregach 2 p.s.p. pełnił funkcje oficera placu Sanok oraz dowódcy 5 kompanii w II batalionie.
Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej w szeregach macierzystego 2 p.s.p., sprawując stanowisko kwatermistrza•. Po nastaniu okupacji niemieckiej od 1940 przebywał i ukrywał się w Warszawie pod fałszywą tożsamością „Władysław Żarow”. Tam zaangażował się w działalność konspiracyjną w 1941. Działał w batalionie harcerskim „Wigry”, a z jego ramienia był wykładowcą w konspiracyjnej Szkole Podchorążych „Agricola”. Działał w Armii Krajowej, przydzielony do Okręgu Warszawa AK.