W 1931 został zwolniony z obowiązków w diecezji, przeniesiony do służby duszpasterskiej Wojska Polskiego i mianowany na stopień kapelana (odpowiednik kapitana) ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1931 (według innego źródła ze starszeństwem od 1 stycznia 1932). Jako kapelan rezerwy powołany do służby czynnej w dniu 27 czerwca 1935 został przemianowany na zawodowego kapelana wojskowego ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i lokatą 1. Służył jako kapelan garnizonu Wilno (w 1932 jako oficer rezerwy powołany do służby czynnej). Później został przeniesiony do Sanoka, gdzie został administratorem ustanowionej przy 2 pułku Strzelców Podhalańskich parafii wojskowej pod wezwaniem Chrystusa Króla do 1939 (jego poprzednikiem był ks. kpl. Bronisław Nowyk). W latach 30. zajmował się organizowaniem kwatery dla żołnierzy poległych w latach 1918-1920 na sanockim cmentarzu. Został mianowany starszym kapelanem (major) z dniem 19 marca 1939. Przed 1939 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.