Ponadto potajemnie uczyła dzieci z tej miejscowości języka polskiego.
Bezpośrednio po wojnie pełniła posługę w parafii w Warszawie, a następnie (do 1948 r.) w Zgierzu, w kaplicy parafialnej we wzniesionej przez mariawitów kamienicy przy ulicy Piątkowskiej 44.
Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z ośmiu żyjących biskupek KościołaJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 116–117..
W latach 1945–1947 była zastępczynią kustoszki, a następnie (do 1950 r.) kustoszką warszawsko-lubelską. Po powrocie do Felicjanowa była wikarią generalną Zgromadzenia Sióstr Mariawitek; funkcję tę pełniła do 1970 r.
W 1972 r. została proboszczem parafii w Goździe, skąd kierowała kustodią warszawską. Dzięki jej staraniom pozyskano działkę, na której wzniesiono obecną kaplicę parafialną. W 1993 r. przeszła w stan spoczynku i przeniosła się do Felicjanowa, gdzie w tym samym roku zmarła.