Budowla ma charakter neogotycki i jest wzorowana na budynkach Muzeum Historii Naturalnej w Londynie oraz Muzeum Historii Naturalnej w Wiedniu. 220px|left|thumb|Diorama przedstawiająca organizmy pustyń, w tym antylopę oryks 220px|left|thumb|Kryształ gipsu na ekspozycji poświęconej minerałom W 1943 r. obiekt został w znacznym stopniu zniszczony przez bombardowania. Większość eksponatów została wówczas poważnie uszkodzona. Po zakończeniu II wojny światowej rozpoczęto rekonstrukcję muzeum. W 1952 r. zostało ponownie udostępnione publiczności.
Ekspozycje Ekspozycję rozmieszczono w 23 pomieszczeniach o łącznej powierzchni ponad 5 000 metrów kwadratowych. Muzeum wykorzystuje około 700 gablot. Są w nich prezentowane okazy związane z oddziaływaniem na siebie organizmów, ich związków ze środowiskiem naturalnym, ewolucji życia oraz bogactwa obecnej natury. Wśród eksponatów znajdują się skamieniałości, minerały, pozostałości po roślinach i zwierzętach wyselekcjonowane z liczącej ponad 2,5 miliona obiektów kolekcji muzeum. Twórcy wystaw wykorzystali także około 100 dioram.