1 grudnia 1921 został przyjęty do Policji Państwowej jako zastępca komisarza (wojskowy odpowiednik porucznika). Pełnił służbę w obwodzie nowogródzkim, skąd 1 września 1922 został przeniesiony do rejonu lidzkiego, a następnie do Warszawy, gdzie został szefem X komisariatu. 1 lipca 1927 został mianowany na stopień komisarza. Na początku 1929 rozpoczął pracę w stołecznym Wydziale Śledczym, gdzie kierował jedną z brygad służby kryminalnej. Stamtąd został przeniesiony do brygady „XI”, nazywanej brygadą wartowniczą. Służył jako szef ochrony osobistej marsz. Józefa Piłsudskiego. 1 lipca 1930 awansowany na stopień nadkomisarza. Pełnił wiele funkcji, m.in. komendanta Policji Państwowej na miasto Poznań i miasto Lublin (22 czerwca 1934 − 6 kwietnia 1935), komendanta powiatowego Policji Państwowej w Jaśle (1935/1936−1937). Represjonowany przez sanację, zmuszony do dobrowolnego odejścia ze służby 30 listopada 1937.

W okresie II wojny światowej związany z ruchem ukraińskim, od 1941 roku komendant Ukraińskiej Policji Pomocniczej;