14 lipca 1737 został kasztelanem poznańskim. 3 sierpnia 1742 odznaczony został Orderem Orła Białego.
Mycielski odziedziczył po ojcu, jako jedyny syn, dużą fortunę, którą powiększył prawie dwukrotnie przez różne zakupy i spadki. Ok. 1715 r. poślubił Weronikę Konarzewską (1699–1762), starościankę konińską. W 1715 M. zabezpieczył jej posag i spisał z nią wzajemne dożywocie. Jako ostatnia z rodu wniosła ona mężowi po rodzicach i bracie Dymitrze wielkie posiadłości. Posiadał Szamotuły i Gostyń w województwie poznańskim, Szubin i Tuliszków w województwie kaliskim, Hrynki w województwie nowogródzkim i Kulikowicze na Wołyniu. Zmarł w Szubinie, pochowany został w u filipinów Gostyniu. Żona Weronika wzniosła nowy budynek klasztorny i odrestaurowała ich kościół, który odtąd stał się miejscem spoczynku tej linii Mycielskich.
Przypisy