W latach 1914–1915 ewakuowano go do Czech, a w 1916 przeniósł się do Borysławia, gdzie założył chór mieszany „Hejnał” i prowadził orkiestrę robotniczą. W 1920 osiedlił się na stałe w Poznaniu, gdzie bardzo szybko stał się prawą ręką Feliksa Nowowiejskiego w Chórze Narodowym. Od 1921 pracował z chórami „Harmonia”, „Echo” i „Hasło” (z tym ostatnim, kolejowym, pracował w latach 1924–1934, 1938–1939 i 1945–1946 i odnosił sukcesy międzynarodowe). Od 1931 do 1933 był sekretarzem generalnym Wielkopolskiego Związku Śpiewaczego. W 1929 wziął udział we Wszechsłowiańskim Zjeździe Śpiewaczym. Koncertował w Szwajcarii, Francji, Belgii, Austrii i na Węgrzech.
Okupację niemiecką spędził w Poznaniu. Pracował wówczas jako robotnik. Brał udział w tajnym nauczaniu. W marcu 1945 zorganizował na nowo Chór Męski „Hasło” (prowadził go do jesieni 1946). W 1945 przyczynił się do reaktywacji Wielkopolskiego Związku Śpiewaczego, gdzie do 1954 był dyrektorem artystycznym, a potem członkiem honorowym. Od 1947 był zastępcą dyrektora artystycznego ogólnopolskiego Zjednoczenia Polskich Zespołów Śpiewaczych i Instrumentalnych. thumb|240px|Grób Stanisława Kwaśnika na Cmentarzu Junikowskim Zmarł 22 września 1961 roku w Poznaniu.